UZDROWISKO KRYNICA-ŻEGIESTÓW S.A.

Krynica – Zdrój

Zwana”perłą polskich uzdrowisk” leży w malowniczej dolinie Kryniczanki i jej dopływu Palenicy u podnóża Góry Parkowej, na wysokości 560-720 m n.p. Od wschodu, zachodu i północy otaczają ją zalesione wzgórza Beskidu Sądeckiego.
O bogatej i ciekawej historii Krynicy można by wiele pisać, wiele opowiadać. W dobie rozkwitu uzdrowisko gościło przedstawicieli wszystkich stanów i zawodów, luminarzy polskiej nauki, literatury i sztuki, m.in. Aleksandera Fredrę, Marię Konopnicką, Adama Asnyka, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Jana Matejkę, Wincentego Pola, Stanisława Wyspiańskiego, Henryka Sienkiewicza, Aleksandra Gierymskiego, Artura Grottgera.
W okresie międzywojennym bywali w Krynicy marszałek Józef Piłsudski, Ludwik Solski, Helena Modrzejewska. Na zaproszenie Jana Kiepury gościła w „Patrii” księżniczka Juliana, późniejsza holenderska królowa. Tak znakomitych gości zawdzięczała Krynica doskonałej infrastrukturze leczniczej, hotelowej, sportowej i rekreacyjnej, czyniącą z niej najbardziej renomowany europejski kurort.
Ponad 200-letnie tradycje przyrodolecznicze, charakterystyczny klimat o cechach klimatu podalpejskiego, malowniczy krajobraz, bogactwo wód mineralnych jak również atmosfera „spotkania u wód” umożliwiają proces regeneracji organizmu sprzyjając naturalnej odnowie biologicznej.

Warunki klimatyczne

W leczeniu klimatycznym wykorzystuje się możliwość stosowania tych bodźców, których niedobór lub brak stał się przyczyną choroby. Klimat Krynicy-Zdroju zaliczany jest do klimatu górskiego, typowego dla dolin i kotlin śródgórskich. Na uwagę zasługuje duże zróżnicowanie warunków bioklimatycznych na terenie samego uzdrowiska, co zalicza się do pozytywnych jego cech – z uwagi na możliwość wykorzystywania różnych bodźców do celów leczniczych.
Podstawowym bodźcem klimatycznym jest niska zawartość tlenu w powietrzu, wymagająca aklimatyzacji, która pomimo początkowo wzmożonych dolegliwości wzmacnia odporność na inne czynniki obciążające i chorobotwórcze. Działanie bodźcowe wpływa korzystnie na organizm ludzki.
Dodatkowym atutem jest czyste powietrze, zawierające znaczną ilość ozonu i olejków eterycznych o działaniu bakteriobójczym i uodparniającym. Dobroczynny wpływ ma piękny krajobraz i wysoki stopień zalesienia. Beskid Sądecki pokrywają wspaniałe lasy – znajduje się tu aż 16 rezerwatów przyrody.

Naturalne tworzywa lecznicze

Bogactwem krynickiej ziemi są przede wszystkim wody mineralne, których  lecznicze właściwości znane są i cenione od wieków. Krynickie wody mineralne od dawna znajdują się w centrum zainteresowania medycyny. Ich działanie lecznicze zostało udowodnione długoletnią obserwacją, a w miarę postępu nauk medycznych wielostronnymi badaniami fizykochemicznymi i klinicznymi. Na obszarze administracyjnym uzdrowiska Krynica-Zdrój aktualnie znajdują się 23 ujęcia wody, z tego 7 ujęć („Zdrój Główny”, „Słotwinka”, „Jan”, „Józef”, „Mieczysław”, „Tadeusz”,  „Zuber „) stosuje się do kuracji pitnej (krenoterapii) lub używa do produkcji wody butelkowanej. Pozostałe ujęcia dostarczają wody mineralne do leczenia wziewnego (inhalacje) oraz zabiegów w postaci kąpieli mineralnych kwasowęglowych.

Pijalnie wód

Jeżeli już zachwycać się historią francuskiego Perriera przytaczając datę sprzedaży pierwszej butelki wody na rok 1863, warto przypomnieć rodzime fakty z historii lecznictwa uzdrowiskowego i produkcji wód mineralnych w kurorcie Krynica-Zdrój.
Pierwszych badań krynickich wód dokonał prof. Uniwersytetu Lwowskiego – Baltazar Hacquet już w roku 1788 przeprowadzając analizy chemiczne. Już w roku 1857 w Krynicy odnotowano, że w posiadaniu rządowym znajdowało się 17 obiektów zdrojowych z 57 pokojami dla kuracjuszy oraz z 28 łazienkami służącymi do celów zabiegowych. Odpowiedzią na zainteresowanie lecznictwem uzdrowiskowym było powstanie w roku 1869 Pijalni Głównej w sercu krynickiego zdroju  na deptaku. Pijalnia ta istniała równe 100 lat, a na jej miejscu wzniesiono obecną Pijalnię Główną w 1971r. Pozostałe Krynickie pijalnie to Obecna Pijalnia Słotwinka tzw. pawilon chiński – znajduje się w Parku Słotwińskim. Pierwotnie stanowiła zadaszenie Zdroju Głównego. Jest to najstarsza pijalnia w Krynicy, zbudowana w 1806r. Pijalnia Jana została wzniesiona w 1923r. na miejscu wcześniejszych pawilonów nad Zdrojami Jana i Józefa.